Kickboxing i jego historia
Trudno ustalić genezę kickboxingu, jego powstanie i dokładne pochodzenie. Podobno ta dyscyplina sportu wywodzi się z muay thai. Inne źródła wskazują na bezpośredni związek z karate lub pochodzenie z kung fu i taekwondo. Jedno jest pewne: japoński i amerykański kickboxing podążały własną, unikalną ścieżką rozwoju na swoich kontynentach. W rzeczywistości kickboxing powstał i był rozwijany przez Japończyków oraz przez Amerykanów. Ci drudzy używają pojęcia full contact karate lub full contact. Kickboxing jest sportem widowiskowym. W Holandii jest on traktowany prawie jak sport narodowy.
Japoński Kickboxing
Osamu Noguchi, Japończyk, promotor boksu w Japonii, a także trener karate kyokushin, często podróżował do Azji Południowo-Wschodniej, aby organizować walki bokserskie. W tej części Azji odniósł wielki sukces w boksie tajskim (muay thai), dzięki swojej skuteczności w walce. Noguchi, wraz z innym japońskim trenerem karate kyokushin, Kenjim Kurosakim, dogłębnie studiował boks tajski (muay thai), udoskonalał metody treningowe, włączył elementy boksu i techniki nożowej, rozwijając w ten sposób nową sztukę walki. Pod nazwą Kickboxing, walka dawała możliwość stosowania kopnięć, uderzeń pięściami, kolanem, łokciem, a także charakterystycznych dla karate rzutów i ciosów głową. W późniejszym czasie zrezygnowano z ostatnich dwóch technik.
Kickboxing zyskał popularność jako dyscyplina sportowa w Japonii w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Nawet był transmitowany w telewizji. W tym kraju został utworzony pierwszy Związek Kickboxingu. Powtórny rozwój tego sportu walki nastąpił w 1993 roku wraz z powstaniem organizacji K1.
Amerykański Kickboxing
Historia kickboxingu w Stanach Zjednoczonych nieco różni się od drogi obranej przez „japoński kickboxing”. Ograniczenia w walkach karate, polegające na „symulacji walki”, bezkontaktowości, w której należało unikać uderzenia przeciwnika, a jednocześnie polegać na ocenie sędziów, doprowadziły do poszukiwań innej formy walki. Walki, która dodałaby realizmu, skuteczności, dopuszczając użycie pięści i nóg. Tak narodziło się karate full-contact (na początku lat 70.).
Jego prekursorem był Mike Anderson, były karateka. Dozwolone były tutaj uderzenia pięścią oraz kopnięcia, aż do znokautowania przeciwnika. Walki były prowadzone bez podziału na kategorie wiekowe, bez ochraniaczy na tradycyjnych dla karate matach, które później zastąpił ring. Wprowadzenie klarownych zasad i stosowanie sprzętu ochronnego przyczyniło się do dynamicznego rozwoju kickboxingu.
Kickboxing w Polsce
W pierwszej połowie lat 80. na terenie Polski wciąż nie było wielu osób, które miałyby świadomość tego, jak wygląda kickboxing na arenie międzynarodowej, ale wśród młodych ludzi popularność „kicka” rosła. Powody rosnącego zainteresowania kickboxingiem należy upatrywać w prostocie tej dyscypliny, jej dostępności oraz możliwości ćwiczeń rekreacyjnych i zawodowych. Jedno jest pewne – sukcesy odnoszone przez kick-boxerów w tamtych czasach budziły zainteresowanie na całym świecie.
W 1981 roku zorganizowano w Polsce pierwsze mistrzostwa w karate all-style, znanego również jako kickboxing. Specjalnie zaproszony został słynny Dario Gamba. Przeprowadził on szereg szkoleń, udzielał wskazówek instruktorom i trenerom oraz prowadził seminaria. W tym czasie miał okazję obserwować treningi Palacza i wbrew oczekiwaniom, nie zganił go za lekceważenie tradycji. Przeciwnie, przekazał cenne spostrzeżenia, które w znacznym stopniu pomogły intuicyjnie trenującej grupie studentów Politechniki Warszawskiej.
Andrzej Palacz VI Dan to twórca i pionier kickboxingu w Polsce, niezłomny propagator tej dyscypliny i trener wielu mistrzów. Burzliwy rozwój tego nowoczesnego systemu walki rozpoczął się na początku lat osiemdziesiątych. W 1984 roku, dzięki Markowi Fryszowi, powołano Pierwszą Radę Klubów Kickboxingu w naszym kraju. W tym samym roku w Radomiu odbyły się pierwsze nieoficjalne Mistrzostwa Polski Seniorów w Kickboxingu w formule semi-contact. Przełomowym momentem w historii nowego stylu walki było nawiązanie przez Marka Frysza (pierwszego prezesa PZKB) kontaktów z przedstawicielami WAKO (Światowego Stowarzyszenia Organizacji Kick-boxingu). 16 grudnia 1989 roku w Sosnowcu odbył się I Kongres Założycielski, oficjalnie powołujący Polski Związek Kick-boxingu.
Zasady Kickboxingu
Kickboxing został stworzony jako dyscyplina sportowa oparta na kontakcie fizycznym. Jest to jeden z najbardziej widowiskowych sportów walki, które odbywają się w kilku różnych formułach. W ramach kickboxingu:
- Full contact: dopuszczalne są wszystkie techniki kopane i bokserskie zadawane powyżej pasa, minimalna liczba 8 kopnięć podczas rundy jest wymagana, w przeciwnym razie zawodnik traci 1 punkt; zabronione jest uderzanie kolanem ani łokciem; walki odbywają się na ringu bokserskim, w formacie 3 rund po 2 minuty każda.
- Low kick: wszystkie techniki bokserskie oraz kopnięcia w głowę, wraz z charakterystycznym dla tego typu kopnięciem w udo (ang. low kick), nie ma minimalnej liczby kopnięć w rundzie, niedozwolone są uderzenia kolanem lub łokciem; walka odbywa się na ringu, 3 x 2 min.
- K-1: formuła wprowadzona i spopularyzowana przez japońską organizację K-1, dozwolone są wszystkie techniki bokserskie, uderzenia obrotowe, kopnięcia i uderzenia kolanem, niezależnie od wzrostu; niedozwolone są uderzenia łokciem, walka odbywa się na ringu, standardowo trwa 3×3 lub 5×3 min.
- Thai boxing: łagodniejsza wersja muay thai; dopuszcza wszystkie techniki bokserskie, ciosy rotacyjne, kopnięcia i uderzenia kolanem, a także rzuty, podcięcia i walkę w klinczu; uderzenia łokciem są niedozwolone; walki odbywają się na ringu.
- Semi contact: koncentruje się głównie na szybkości zawodników; walki są przerywane i punktowane po każdym czystym trafieniu przeciwnika; ograniczona siła uderzeń; walki odbywają się na matach tatami, sporadycznie na ringu, 3×2 minuty.
- Lekki kontakt: ciągła walka, w której uczestnicy muszą wykazać się technicznymi umiejętnościami walki; ograniczona siła ciosów; walka odbywa się na ringu, parkiecie lub tatami, 3×2 min. Lekkie kopnięcie: ciągła walka z kopnięciami od uda w górę i ograniczoną siłą ciosów; walka odbywa się na ringu, parkiecie lub tatami.
